Aclair Gallery

ครั้งแรกที่ผมจำความได้สิ่งที่ผมเห็นก็คือพัดลมบนเพดานห้อง แต่นั้นก็ไม่สำคัญเท่าสิ่งต่อมาที่ผมเห็นคือผู้หญิงคนหนึ่งที่นอนอยู่ข้างตัว มันไม่ใช่สิ่งที่น่าประทับใจอะไรนักแต่ไม่รู้ทำไมความทรงจำนั้นยังฝังหัวผมอยู่เรื่อยมาคือใบหน้าของคนที่ผมเรียกว่า "ม่าม้า" หรือ "แม่" ของผมนั้นเอง

ในวันที่ 12 สิงหาคมของทุกปี ประเทษของเราจะมีการให้พวงมาลัยแก่ผู้เป็นมารดาจริงๆแล้วผมไม่ได้ชอบหรือซาบซึ้งอะไรนักกับประเพณีนี้ แต่ผมก็ยินดีทำทุกๆปี เพราะการที่ทำแบบนี้จะทำให้ผู้ได้รับซาบซึ้งใจเป็นอย่างมากเหมือนดั่งให้ยาอายุวัฒนะแก่ผู้รับเลยทีเดียว มีอยูครั้งหนึ่งที่ผมมอบพวงมาลัยให้แก่อาของผมที่ให้ที่พักอาศัยในช่วงที่ศึกษาในระดับมหาวิทยาลัย ใครจะรู้ว่าแค่มาลัยพวงเดียวจะทำให้ท่านหลั่งน้ำตาออกมาได้ มันคือน้ำตาแห่งความปิติที่ยากจะพรรณนามาเป็นคำพูดหรืออักษรใดๆ แต่ที่รู้อย่างคือมันทำให้ท่านมีความสุข ขนาดคนที่ไม่ใช่แม่ได้รับยังรู้สึกแบบนั้นแล้วถ้าคนที่เป็นแม่ได้รับจากเราแล้วท่านจะรู้สึกดีใจขนาดไหน ตั้งแต่นั้นมา ทุกๆปีในวันแม่ผมก็จะมอบมาลัยแด่ท่านเสมอมา ถึงแม้ราคาของมาลัยจะสูงกว่าปกติซักเท่าไร มันคุ้มค่ามากสำหรับการแทนพระคุณแม่ด้วยการเข้าไปกราบงามๆ มอบมาลัยและ อวยพรให้แก่ท่าน ถึงแม้เราจะรักท่าน ทำดีกับท่านอยู่ตลอดเวลา แต่ในเมื่อมีโอกาสดีๆปีละครั้งที่จะให้เราได้ทำอะไรที่พิเศษให้แก่แม่ของเราได้ก็จงทำซะเถิดครับไม่จำเป็นต้องเป็นพวงมาลัยก็ได้ เพียงแค่คำพูดไม่กี่คำหรืออะไรซักอย่างที่แสดงถึงความกตัญญูที่มี่ต่อแม่ก็ทำให้ท่านซาบซึ้งใจแล้ว

ปัจจุบันแม่ผมเสียมาได้ 1 ปีแล้ว นี่เป็นปีที่สองที่ผมไม่ได้ให้มาลัยกับมือท่านแต่ผมก็ยังมอบให้ท่านทางภาพแขวนอยู่เหมือนเดิมเพราะไม่ว่าท่านจะเป็นอะไร แม่ก็ยังเป็นแม่ของผมอยู่ดีซึ่งสิ่งเหล่านี้มันอยู่ที่จิตใต้สำนึกที่บอกกับตัวเองเสมอมาว่า